Het wereldkampioenschap behendigheid 2008 diende zich aan. Het seizoen 2007 zou gebruikt gaan worden om de kwalificaties te verdienen. Alleen de honden uit de C-klasse mochten eraan meedoen. we kregen 14 kansen/wedstrijden om ons te kwalificeren. Het ging gelukkig goed en we zaten bij de laatste 4 gegadigden. Op 31 maart 2008 kreeg ik het verlossende telefoontje van de coach dat ik met Chuck definitief geselecteerd was voor deelname aan het WAC 2008. Feest, we mochten mee gaan doen aan het grootste behendigheidsevenement ter wereld. Een droom die eindelijk werkelijkheid werd. De weg er naar toe was lang en spannend geweest.

In eerste instantie was Japan het organiserende land, maar vanwege allerlei problemen werd de organisatie overgenomen door België. Japan zou wel heel erg mooi zijn geweest om daar je kunstje te vertonen, maar helaas………

Maar goed WK is WK waar het ook gehouden wordt, deelname eraan was even het belangrijkste.

De mailwisseling kwam op gang om de deelnemers van de nodige informatie te voorzien. We werden op papier dus goed voorbereid. Onze coaches werkten zich nu al uit de naad om alles op tijd klaar te krijgen. Kleding werd gepast en we werden uniform aangekleed in het oranje/zwart met logo’s van de FHN en het WAC 2008.

Maar voor dat het zover was, had AFF nog een speciale verrassing in petto voor mij. AFF had een benefietwedstrijd georganiseerd om ons te ondersteunen. Heel opmerkelijk was dat ik zo goed als niets af wist van wat er zou gaan gebeuren. Ik moest alleen 4 mei vrijhouden en met de honden op de school komen. Daar aangekomen viel ik van de ene in de andere verbazing. Men had een hele dag georganiseerd met een benefietwedstrijd. Sponsors droegen hun steentje bij om deze dag compleet te maken. Allemaal reuze fantastisch. De deelnemers kregen zelfs een warm en koud buffet. Men kon foto’s laten nemen van hun honden. En ik…..ik mocht alleen maar toekijken en genieten. En geloof me, genoten heb ik deze dag. Al dat moois alleen voor Chuck en mij omdat we naar het WAC 2008 gingen.

Aan het eind van de dag kreeg ik zelfs een enveloppe met geld aangeboden om de kosten te financieren. Geweldig, ik kon mijn ogen niet geloven dat dat allemaal voor mij was gedaan. Heel verwarmend was het boek met wensen, ik ben niet gauw sprakeloos, maar deze dag ben ik dat zeker een paar keer geweest. Ik kan niet anders zeggen dat ik een geweldige dag heb gehad dankzij AFF, de leden en de gulle sponsors.

Voor ik vertel over het WAC eerst een dankwoord,

Marina en Aline die deze dag georganiseerd hebben, dank je wel voor deze geweldige verrassing.

Richard van Santen (onze huisfotograaf) en Petra van Leijenhorst van Flinnies Trimcorner voor de bijdrage en werk van de mooie foto’s.

Thea Punt voor het leveren van de prijzen van de loterij.

Mariska van Diepenbeek voor het beschikbaar stellen van de velden en kantine.

En de man en zijn vrouw die mij en onze deelnemers helemaal in de watten heeft gelegd zijn Jan en Corina van der Meijden van Sheltimagazine.  Jan en Corina boden ons een warm en koud buffet aan, dat geweldig lekker smaakte en hebben bovendien ook nog eens de prijzentafel gesponsord. Jan is al zo’n goede sponsor voor ons, hij heeft onlangs ook nog een borstelsprong voor ons gekocht en andere behendigheidsartikelen. Werkelijk te gek allemaal.

Al deze mensen wil ik uit de grond van mijn hart danken voor de geweldige dag. 

Dan mijn wedstrijdverslag en belevenissen in België.

Op woensdag 7 mei ben ik om 12 uur vertrokken naar het stadion van Ingelmunster in België. Mijn busje vol met spullen om daar 5 dagen door te brengen. Dan kom je daar aan en denk je dat alles goed geregeld is, maar nee hoor. Een klein plekje voor je tent en de beloofde elektrische aansluiting is er niet. Maar goed, eerst even mijn tent opgebouwd en ingericht. De buurt even een beetje verkend en gekeken waar we kunnen douchen en gebruik van het toilet konden maken. In de naastgelegen sporthal kon je tot 20 uur gebruik maken van de faciliteiten, daarna was je tot ’s morgens 7 uur op jezelf aangewezen. Dus geen stroom, geen water en geen toiletvoorziening na 20 uur. Je zal dus maar nodig moeten, dan had je gewoon pech. Maar geen stroom was het ergste. Op zijn vroegst zouden we donderdag rond de middag pas een aansluiting krijgen. Daar zat ik met 3 koelboxen met gekoeld hondenvoer en levensmiddelen, terwijl het zomers warm is, dat beloofde weinig goeds. Inmiddels werd iedereen strak tegen elkaar geparkeerd met tenten, caravans en campers. De enige privacy die je had  was de 2 meter voor je tent. Met enige ergernis gingen we de nacht in. Heel opvallend was dat de Nederlandse honden allemaal stil waren, maar die van de Belgen hun kop niet konden houden, hoogst irritant. De Belgen vonden het nog eens leuk om tussen de krap geparkeerde tenten etc nog even te gaan flyballen met de honden om 11 uur ‘s avonds. Je zou ze wat die gasten.

Donderdag 8 mei,

Eindelijk krijgen we om 12 uur stroom op zijn Belgisch, dat wil zeggen, er is 1 aansluiting beschikbaar en daar moet iedereen het mee doen. Dat hield in dat ca 40 gebruikers alles door moeten lussen en van haspel naar haspel moeten werken, lekker veilig. Zoiets kan alleen maar in België. Om 12.30 uur moet het Nederlands team zich verzamelen voor de medische keuring en papieren controle. Hond moet gemeten worden en kneep ik ‘m best, stel dat de Belgen anders meten dan wij in Nederland en ze meten Chuck 1 millimeter hoger, dan kan ik naar huis. Maar ook dat gebeurd gelukkig op z’n Belgisch, hij is zelfs kleiner dan in Nederland. Na de keuring mogen we een vrije training doen. Ik gebruik mijn 15 minuten alleen met aanvoelen van de toestellen. Tis te warm om goed door te zetten. Het was inmiddels al 27 graden geworden. Chuck heeft zijn sessie goed afgesloten en we vertrekken, ik heb niet de behoefte om te kijken naar de andere landen, ik kan er niets mee en ik heb er niets mee. ’s Avonds worden we verwacht op het welkomstdiner. Het zag er allemaal perfect uit, maar het begon allemaal veel te laat. Om 23 uur zaten we nog aan het warme buffet, inmiddels waren de meeste deelnemers al vertrokken. We moesten de volgende ochtend ons om 8.30 uur weer melden voor de besprekingen van deze dag. Dus het dessert en de dansavond die erachteraan zou volgen heb ik niet meegemaakt, eigenlijk bijna niemand. Van horen zeggen zijn er hooguit 10 mensen gebleven en wie denk je dat wie dat geweest zijn??? De Belgen natuurlijk. Die waren echt een weekendje weg.

Vrijdag 9 mei,

De eerste echte wedstrijd gaat beginnen. Inmiddels is Vanja aangekomen. Aline en Marina stonden in de file. Zij hebben jammer genoeg de openingsceremonie niet mee mogen maken. Om 9 uur staan alle landen op het veld en worden we alfabetisch het veld opgestuurd aangespoord door onze vaandeldrager. Het toernooi is begonnen. Als je deze entourage meemaakt krijg je wel kippenvel. Dat ik na zo lang bezig te zijn in de behendigheid dit mag meemaken. Deze dag staan er 3 wedstrijdonderdelen op het programma, Power & Speed,  een Vast Parcours en een Jumping. Power & Speed ging goed, op het Vast Parcours en Jumping maak ik een foutje, helaas maar gelukkig geen diskwalificatie. Alles lekker uitgelopen, dat konden we niet van alle Nederlanders zeggen. Met een voldaan gevoel heb ik de dag afgesloten.   

Zaterdag 10 mei,

Vandaag stonden er 4 onderdelen op het programma Gambling met 2 bonusonderdelen, Snooker, Vast Parcours en een Jumping. Op de tribune zaten inmiddels supporters uit Nederland, Tamara de Kleine, Thea Punt, Luuk en Lisa de Gooier. Reden temeer om ons van onze beste kant te laten zien. Alle 4 de onderdelen heb ik foutloos uitgelopen. Chuck was in topform deze dag en presteerde als nooit tevoren. Ik heb hem en mezelf op geen enkel foutje kunnen betrappen. Ik was meer dan 100% tevreden. Chuck had zo’n gretige blik in zijn ogen en dat zie ik graag. Ik had zelf totaal geen last van de spanningen. Ik genoot van het feit dat ik er was en hoefde niet even te laten zien dat we het kunstje beheersten. Iedereen die daar was beheerst het kunstje goed, anders sta je daar niet. De coaches regelde alles perfect voor ons, we hoefden ons totaal geen zorgen te maken. Alles was tot in de puntjes geregeld. Er was zelf een fysiotherapeute aanwezig om de deelnemers en zo nodig de honden te behandelen als men daar behoefte aan had. Een blessure is zo opgelopen met die warmte. Mijn petje af voor deze 2 coaches Helma en Tonnie. Die vrouwen waren ’s avond helemaal afgedraaid na een dagje coachen. Uitslagen werden ’s nachts verwerkt en ’s morgens hoorde ik dat ik na dag 1 op de 11 plaats stond in het algemeen klassement. Ik was de koning te rijk met zo’n uitslag. Vergeet even niet dat er honden lopen die heel anders getraind worden dan wij gewend zijn. Wij trainen voor onze hobby en omdat we de sport zo leuk vinden. Geloof me dat gaat er in Canada, USA en Rusland heel anders er aan toe. Je had het gezicht van de Russische coach eens moeten zien als er een foutje werd gemaakt. Je kon er vergif op innemen dat de handler in het Russische kamp verantwoording af moest komen leggen. In de USA kan men veel geld verdienen met behendigheid, dus daar gaat men ook anders met de honden om. Daar staan prijzen van 10.000 dollar klaar voor een eerste plaats op een groot toernooi. Bij ons kost behendigheid alleen maar geld, hoe goed je hond ook is. En dat vind ik wel zo prettig, ik ben geen voorstander van prijzengelden, dan wordt hobby je werk en is het niet meer leuk. ’s Avonds hebben we met alle teamleden gebarbecued, was reuze gezellig. Ons oranjekamp was echt gezellig en waar je ook keek, alles oranje. Het leek wel of het Nederlands elftal hier was.  De dag zat erop en nu het mandje in.

Zondag 11 mei,

De bespreking begint om 8.30 uur en de uitslagen van zaterdag zijn bekend, ik was gestegen naar de 7^e plaats in de individuele klasse en deze plaats stond vast, ik kon niet meer ingehaald worden. Stiekem heb ik een vreugde dansje gemaakt. Wat een prestatie, voor de eerste keer op een wereldtoernooi en dan als 7^e eindigen. Het programma van vandaag was het landenteam. Er moesten 2 teams opgesteld worden. Een snel team (fastteam) en een zeker team (safeteam). Ik werd ingedeeld in het safeteam omdat we zaterdag geen enkele fout gemaakt hadden, ik was nog steeds een van de twee Nederlanders die alles perfect uitgelopen had. Dus hadden we een team waarvan we zeker wisten dat we het niet op snelheid zouden winnen, maar mogelijk wel op safety. En dat hebben we gedaan. We hebben deze dag met team 2, het safetyteam de zilveren medaille gewonnen en zijn dus in de wereld het op één na beste team en ik ben trots dat ik daar een aandeel aan heb kunnen leveren. Chuck was in een bloedvorm deze dag. En door goed samenwerk met de andere teamleden waren we zo goed als onverslaanbaar. We moesten alleen de Russen voor ons dulden, ze waren net ietsje sneller dat ons team. Heel jammer, maar ik was meer dan tevreden. Toen de coaches de rekenmethodes toepasten kwam er een brede grijns op hun gezichten, met alle zekerheid stonden wij op het podium met de 2^e plaats. De dag liep op zijn einde en de prijsuitreiking zou na de ceremonie beginnen. En we stonden al zo lang ongeduldig te wachten, nou ja, effe volhouden en dan zouden we de felbegeerde prijs in ontvangst nemen. Eindelijk begon men met de prijsuitreiking en toen de 2^e plaats werd aangekondigd leek het wel een eeuwigheid tot men zei, second place, Team two, The Netherlands. Dat was mijn team, Chuck en ik had de 2^e plaats, een zilveren medaille. Nooit van mijn leven had ik gedacht met een prijs naar huis te gaan. Dus dromen komen soms toch wel uit. Toen ik de prijs en oorkonde overhandigd kreeg en met de rozet in mijn handen, de medaille om mijn nek, heb ik naar de hemel gekeken en mijn toppertje Dusty die in februari was overleden bedankt voor zijn hulp. Ik had een beetje van zijn as bij me om daar kracht uit te putten. Ik zeg ook eerlijk dat ik het op dat moment het even niet droog kon houden. Zo’n geweldig gevoel is dat. Ik draag deze overwinning dan ook op aan mijn Dusty waar alle behendigheid mee is begonnen. Hij leeft dan wel niet meer, maar voor mijn gevoel was er wel om ons te steunen.

Na de ceremonie gingen we als team zo blij als maar kon terug naar het oranjekamp en zijn we elkaar om de hals gevlogen, zo trots was iedereen op elkaar. Ik kon nog maar moeilijk beseffen welke prestatie Chuck en ik hadden neergezet.

Ik was de camping meer dan zat en had besloten ’s avonds nog naar huis te gaan, mijn eigen bedje, een douche, een toilet een vooral een koud biertje. Ik heb de spullen ingepakt, de auto klaargemaakt en na het laatste gezamenlijke avondmaal ben ik naar Nederland vertrokken, middernacht kwam ik thuis. Vanja stond al met een koud biertje te wachten en die smaakte zo lekker.

Maandag 12 mei,

Doodmoe van het enerverende weekend werd ik pas om 11 uur wakker. De prijzen stonden op de tafel en kon nog maar moeilijk beseffen wat we gewonnen hadden. Maar het bewijs stond op tafel en daar mogen we komende 2 jaar van genieten. Ik hoop dat ik de leden die zoveel belangstelling hebben getoond niet teleur heb gesteld. Chuck en ik hebben er voor de volle 100% van genoten en deze ervaring pakt niemand mij meer af.     

Nogmaals dank voor jullie support,

Groetjes Ferry en Chuck